กรุงเทพฯ (8 พฤษภาคม 2569) — กระทรวงการต่างประเทศและสำนักงานผู้ประสานงานสหประชาชาติประจำประเทศไทยได้ร่วมกันจัดพิธีเปิดตัวตราสัญลักษณ์ครบรอบ 80 ปี การเป็นสมาชิกสหประชาชาติของประเทศไทย ณ กระทรวงการต่างประเทศ โดยตราสัญลักษณ์ดังกล่าวคัดเลือกมาจากผลงานที่ส่งเข้าร่วมการประกวดกว่า 200 ผลงานผลงานที่ได้รับรางวัลชนะเลิศของนางสาวชมาห์ธรณ์ อึงสามภพ นักเรียนวัย 17 ปีจากโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย จ.ปทุมธานี ผสมผสานภาพช้างไทย ธงชาติ กิ่งมะกอก และตราสัญลักษณ์ UN ไว้ด้วยกัน สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยและสหประชาชาติที่ดำเนินมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 ซึ่งประเทศไทยเป็นหนึ่งในประเทศสมาชิกลำดับแรก ๆ ของภูมิภาคเอเชียที่เข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติ ส่วนรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 ได้แก่ นายธนวินท์ มณีวงค์ และรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 ได้แก่ นายรักศักดิ์ นวพรภักดีภายในงาน มีผู้แทนจากหลายองค์กรเข้าร่วม โดยนายวิชาวัฒน์ อิศรภักดี ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการต่างประเทศ และนางมิเกลล่า ฟิลแบรย์-สตอเร่ ผู้แทนเลขาธิการ UN ประจำประเทศไทย ร่วมเป็นประธานในพิธี พร้อมด้วยนางสาวพินทุ์สุดา ชัยนาม อธิบดีกรมองค์การระหว่างประเทศ และนางสุดฤทัย เลิศเกษม อธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ ทั้งนี้ ผู้ได้รับรางวัลทั้งสามท่านจะได้รับเชิญเข้าเยี่ยมชมศูนย์การประชุมสหประชาชาติ กรุงเทพฯ ในโอกาสต่อไป[ดูภาพเพิ่มเติม]

ในวันแรงงานสากล เรื่องราวของแรงงานผู้ลี้ภัยและนายจ้างชาวไทยสะท้อนให้เห็นว่าการเข้าถึงงานสามารถช่วยสร้างทั้งความเป็นอยู่ที่ดีและตอบสนองความต้องการของภาคธุรกิจได้อย่างไรในเดือนพฤศจิกายน 2568 อาเย มิ้น้น ผลี้ภัยจากเมียนมา เธอเกิดและโตในพื้นที่พักพิงชั่วคราวบ้านแม่หละ (ค่ายผู้ลี้ภัย) หลังจากครอบครัวหนีภัยสงครามมาลี้ภัยในค่าย เธอรออยู่ที่โรงพยาบาลในจังหวัดตากเพื่อดำเนินการด้านประกันสุขภาพและขั้นตอนที่จำเป็น ก่อนจะออกจากค่ายแม่หละไปทำงาน ภายในเดือนเมษายน 2569 เธอมาทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ มีรายได้ที่มั่นคงจากงานก่อสร้าง และส่งเงินกลับบ้านเพื่อช่วยเหลือครอบครัว“ฉันอยากมีรายได้เลี้ยงตัวเอง” เธอกล่าวเส้นทางของเธอสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงสำคัญที่กำลังเกิดขึ้นในประเทศไทย ภายหลังนโยบายสำคัญในปี 2568 ผู้ลี้ภัยที่อาศัยอยู่ในค่ายตามแนวชายแดนไทย-เมียนมาเริ่มสามารถเข้าถึงการจ้างงานอย่างถูกกฎหมาย นำไปสู่การพึ่งพาตนเองมากขึ้นและการเชื่อมโยงเข้าสู่กลไกของภาครัฐ ก่อนออกจากค่าย อาเย มิ้น มีรายได้เพียงเล็กน้อยจากงานเกษตร โอกาสมีจำกัด และการดูแลครอบครัวเป็นภาระที่เธอกังวลอยู่เสมอปัจจุบันเธอมีรายได้ที่มั่นคงจากงานก่อสร้าง ซึ่งมากกว่ารายได้เดิมมากกว่าเท่าตัว และส่งเงินกลับไปที่ค่ายแม่หละอย่างสม่ำเสมอ ลูกสาววัยหกขวบของเธอยังคงอาศัยอยู่ที่นั่นกับปู่ย่าตายาย ขณะที่แม่ของเธอก็ต้องพึ่งพาการสนับสนุนจากเธอสำหรับค่ารักษาพยาบาล“ฉันอยากให้ลูกสาวได้รับการศึกษาที่ดี นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องทำงาน” เธอกล่าวสำหรับนายจ้าง การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่สำคัญ ธนาภา ผู้ประกอบธุรกิจรับเหมาก่อสร้างและงานระบบไฟฟ้าที่เธอสร้างมากว่าทศวรรษ เผชิญกับภาวะขาดแคลนแรงงานที่ทำให้การดำเนินโครงการเป็นไปได้ยากขึ้น การจ้างแรงงานผู้ลี้ภัยช่วยเติมเต็มช่องว่างนี้ได้บางส่วนณ เดือนมีนาคม 2569 ผู้ลี้ภัยจากค่ายตามแนวชายแดนเกือบ 3,800 คน ได้เข้าสู่การจ้างงานในประเทศไทย ในภาคส่วนต่าง ๆ เช่น ก่อสร้าง เกษตร และการผลิต “เรายังต้องการแรงงานเพิ่ม” เธอกล่าว ผ่านกิจกรรมนัดพบแรงงานในค่ายตามแนวชายแดน บริษัทของเธอได้จ้างผู้ลี้ภัยประมาณ 100 คน สะท้อนถึงความต้องการแรงงานในหลายภาคส่วนที่ไซต์ก่อสร้างแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ แรงงานผู้ลี้ภัยทำงานร่วมกับแรงงานที่มีประสบการณ์มากกว่า และเรียนรู้ไปพร้อมกันในการทำงานจริง “ช่วงแรกพวกเขาต้องใช้เวลาในการปรับตัว แต่หลายคนมีความตั้งใจและพยายามพัฒนาตัวเอง” เธออธิบาย การเปลี่ยนผ่านจากค่ายสู่สถานที่ทำงานไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไปอาเย มิ้น และสามีเคยลองทำงานในโรงงาน แต่ต้องกลับไปที่ค่ายหลังจากช่วงเวลาสั้น ๆ เนื่องจากสภาพการทำงานที่ยากลำบากและไม่มีที่พักอาศัย การเปลี่ยนมาทำงานก่อสร้างจึงเป็นทางเลือกที่ยั่งยืนมากกว่า แม้ยังต้องใช้เวลาในการปรับตัวในภาพรวม หน่วยงานภาครัฐ UNHCR และภาคีต่าง ๆ กำลังทำงานร่วมกันเพื่อพัฒนากระบวนการจ้างงาน ขยายการฝึกอบรม และสนับสนุนทั้งแรงงานผู้ลี้ภัยและนายจ้างในช่วงการเปลี่ยนผ่านนี้ “นี่คือโอกาสให้พวกเขาสร้างชีวิตของตัวเอง” ธนาภากล่าว สำหรับอาเย มิ้น โอกาสนี้มาพร้อมกับความรับผิดชอบ เธอทำงานหนักและส่งรายได้ส่วนหนึ่งกลับบ้านในแต่ละเดือน เพื่อดูแลทั้งลูกสาวและแม่ที่ยังอยู่ที่ค่ายแม่หละ เป้าหมายของเธอชัดเจน เธอต้องการเก็บเงินสนับสนุนครอบครัว และสร้างโอกาสที่ดีกว่าให้กับลูกสาว“บางทีลูกอาจได้เป็นวิศวกร” เธอกล่าวในวันแรงงานสากล เรื่องราวของเธอเป็นเครื่องเตือนใจว่างานไม่ได้หมายถึงรายได้เพียงอย่างเดียวแต่มันคือศักดิ์ศรี ความมั่นคง และโอกาสในการกำหนดอนาคตของตนเองสำหรับอาเย มิ้น และอีกหลายคน โอกาสนั้นกำลังเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว  เผยแพร่ครั้งแรกที่ UNHCR Thailand

กรุงเทพฯ (29 เมษายน 2569) - เมื่อวันพุธที่ผ่านมา องค์การสหประชาชาติในประเทศไทย ร่วมกับกระทรวงการต่างประเทศ ต้อนรับผู้แทนกว่า 100 คน คณะทูต ภาคประชาสังคม และภาคเอกชน เพื่อร่วมสำรวจความก้าวหน้าในการขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ในการนำเสนอรายงานผลการดำเนินงานประจำปี 2568 ของทีมงานสหประชาชาติในประเทศไทย (UN Country Team: UNCT) โดยได้รับเกียรติจาก นางสาวพินทุ์สุดา ชัยนาม อธิบดีกรมองค์การระหว่างประเทศ เป็นผู้กล่าวเปิดงานโอกาสนี้ นางมิเกลล่า ฟิลแบรย์-สตอเร่ ผู้แทนเลขาธิการสหประชาชาติประจำประเทศไทย ได้กล่าวขอบคุณพันธมิตรทุกภาคส่วน โดยเน้นย้ำว่าความยั่งยืนที่แท้จริง คือการไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลังในปี 2568 ประเทศไทยยืนยันความมุ่งมั่นต่อการพัฒนาที่ยั่งยืน ครองอันดับหนึ่งในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ใน SDG Index เป็นปีที่เจ็ดติดต่อกัน รัฐบาลเร่งเป้าหมายการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสุทธิเป็นศูนย์ (net-zero) ขึ้นมาเป็นปี 2593 (เร็วกว่ากำหนดเดิม 15 ปี) พร้อมความคืบหน้าในหลายด้าน ได้แก่ สมรสเท่าเทียม การแก้ปัญหาความไร้สัญชาติ สิทธิการทำงานของผู้ลี้ภัย และการคุ้มครองเด็กผลการดำเนินงานดังกล่าวได้รับการนำเสนอในการบรรยายสรุปประจำปี 2568 ครั้งนี้ โดยผู้แทนระดับอาวุโสจากหน่วยงานสหประชาชาติ ได้แก่ นายฟุกุยะ อิโนะ ผู้แทนสำนักงานระดับภูมิภาค UNIDO ดร.อ้ายหลาน หลี ผู้แทน WHO ประจำประเทศไทย และนางสาวนีฟ คอลิเออร์-สมิธ ผู้แทน UNDP ประจำประเทศไทยสามารถอ่านรายงานผลการดำเนินงานประจำปี 2568 ได้ที่: https://bit.ly/unthailand-report2025ชมภาพเพิ่มเติม

กับดัก ‘เหลือดีกว่าขาด’ ทำลายเศรษฐกิจชาติกว่าที่คิดเราทุกคนต่างถูกดึงดูดให้ซื้อของบนพื้นฐานเรื่อง ‘ความคุ้ม’ เช่น ตอนเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วเห็นป้ายซื้อ 1 แถม 1 หรือโปรโมชันลดราคาที่ทำให้เราเผลอหยิบของใส่รถเข็นด้วยความคิดที่ว่า "ซื้อเยอะคุ้มกว่า"ยิ่งเมื่อต้องเตรียมจัดงานปาร์ตี้หรือเปิดบ้านรับแขก สัญชาตญาณความใจกว้างมักเข้าครอบงำเราทันที เรากลัวว่าอาหารจะไม่พอ กลัวแขกจะไม่อิ่ม จนลงเอยด้วยการกวาดซื้อของกินของใช้มาเต็มรถเข็น เพียงเพราะยึดถือคติที่ว่า "เหลือดีกว่าขาด" โดยไม่ทันคำนวณความต้องการที่แท้จริงทว่าหลังจากความคึกคักผ่านพ้นไป สิ่งที่ตามมาคือวัตถุดิบและอาหารที่กินไม่หมด ซึ่งมักจะถูกซุกไว้ในตู้เย็นจนล่วงเลยเวลา และท้ายที่สุดเมื่อของเหล่านั้นเริ่มเน่าเสียหรือเสื่อมสภาพ มันก็จะถูกโยนทิ้งกลายเป็นขยะอาหาร แม้แต่ละครัวเรือนอาจจะมองว่า เราทิ้งเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อรวมกันทั้งโลกตัวเลขกลับน่าตกใจอย่างยิ่ง โดย UNEP ระบุว่า ในแต่ละปีทั่วโลกมีขยะอาหารถูกทิ้งสูงถึง 1.2 พันล้านตัน หรือคิดเป็น 20% ของอาหารที่ผลิตได้ทั้งหมด ซึ่งถือเป็นความสูญเสียที่มหาศาลเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดสิ่งที่หลายคนมองข้ามคือ ขยะอาหารเหล่านี้ไม่ใช่แค่ปัญหาสิ่งแวดล้อมที่มองเห็นด้วยตาเปล่า แต่คือ "ระเบิดเวลาทางมลพิษ" ที่ซ่อนตัวอยู่ในรูปแบบของก๊าซมีเทน ซึ่งร้ายแรงกว่าก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ยิ่งไปกว่านั้น มันคือ "ต้นทุนแฝง" ที่กัดกินเศรษฐกิจ เพราะทุกครั้งที่เราทิ้งอาหาร เราไม่ได้ทิ้งแค่ตัววัตถุดิบ แต่เรากำลังทิ้งเงินในกระเป๋า ทิ้งค่าน้ำค่าไฟที่ใช้ในการปรุง และทิ้งทรัพยากรธรรมชาติที่ใช้ในการผลิตไปอย่างเปล่าประโยชน์ในระดับมหภาค ขยะอาหารเหล่านี้ยังสร้างภาระงบประมาณมหาศาลให้กับรัฐบาลในการจัดการและกำจัดขยะ ซึ่งเป็นต้นทุนทางเศรษฐกิจที่วนกลับมาทำร้ายคุณภาพชีวิตของเราทุกคนในที่สุด Spotlight World ได้มีโอกาสสัมภาษณ์พิเศษ คุณสุธีร์ ชาร์มา (Mr. Sudhir Sharma) ผู้ประสานงานระดับภูมิภาคด้านการเงินและการปรับเปลี่ยนทางเศรษฐกิจ จากโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ (UNEP) ผู้ที่จะมาชวนพวกเราทุกคนให้ลุกขึ้นมา "ปฏิวัติตู้เย็น" ของตัวเองเสียใหม่ โดยเน้นย้ำว่าการแก้ปัญหาที่ยั่งยืนไม่ใช่แค่การจัดการอาหารที่ซื้อมาแล้ว แต่คือการ "คิดล่วงหน้า" ตั้งแต่ก่อนก้าวเท้าออกจากบ้านขยะอาหาร คือราคาที่ทุกคนต้องจ่ายการทิ้งอาหารหนึ่งจานลงถังขยะอาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อยในระดับครัวเรือน แต่ในทางเศรษฐศาสตร์และสิ่งแวดล้อม นี่คือการสร้าง "ต้นทุนแฝง" ที่รัฐบาลต้องแบกรับอย่างมหาศาล คุณสุธีร์ ชาร์มา ชี้ให้เห็นว่า ขยะอาหารไม่ได้หายไปเฉย ๆ เมื่อมันถูกรถขยะเก็บไปยังหลุมฝังกลบและท้ายที่สุดจะกลายเป็นก๊าซมีเทนก๊าซมีเทนที่เกิดจากการเน่าเสียของขยะอาหารถือเป็น "ตัวร้าย" ที่น่ากลัวกว่าก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (CO2) หลายเท่า โดยในระยะสั้น มีเทนมีอานุภาพในการกักเก็บความร้อนและทำลายชั้นบรรยากาศโลกได้รุนแรงกว่า CO2 ถึง 80 เท่า นั่นหมายความว่าขยะอาหารเพียง 1 ตันที่ถูกทิ้ง สร้างผลกระทบต่อวิกฤตภูมิอากาศเท่ากับควันรถยนต์จำนวนมหาศาล และนี่คือต้นทุนที่รัฐบาลต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินงบประมาณเพื่อนำมาบริหารจัดการขยะ รวมถึงงบประมาณมหาศาลในการฟื้นฟูผลกระทบจากภัยธรรมชาติที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากภาวะโลกร้อน นอกจากภาระในการกำจัดขยะแล้ว การทิ้งอาหารยังหมายถึงการละลาย "ทรัพยากรต้นทุน" ของชาติทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์ข้อมูลจาก UNEP ระบุว่า การผลิตอาหารที่ถูกทิ้งไปในแต่ละปี ต้องใช้น้ำมหาศาลถึง 250 ลูกบาศก์กิโลเมตร หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพชัดเจนสำหรับคนไทย ปริมาณน้ำที่สูญเสียไปนี้เท่ากับการระบายน้ำออกจาก เขื่อนวชิราลงกรณจนหมดอ่างเก็บน้ำถึง 30 รอบ ซึ่งน้ำเหล่านี้มีต้นทุนในการบริหารจัดการ ตั้งแต่การนำน้ำเข้าสู่ภาคการผลิต การทำความสะอาด ไปจนถึงการส่งต่อผ่านโครงสร้างพื้นฐานที่รัฐเป็นผู้ลงทุนคุณสุธีร์กล่าวว่า “ระบบนิเวศ ธรรมชาติ ป่าไม้ และความหลากหลายทางชีวภาพ สิ่งเหล่านี้ให้ประโยชน์มากมายแก่ประเทศชาติ ถ้าเราสามารถลดขยะอาหารได้ นั่นหมายความว่า เราต้องการพื้นที่ดินน้อยลง ต้นทุนที่รัฐบาลต้องจ่ายเพื่อชดเชยหรือลงทุนในการฟื้นฟูความหลากหลายทางชีวภาพ หรือการปลูกป่าเพิ่มก็จะประหยัดลงได้ ดังนั้นคุณจะเห็นว่าขยะอาหารไม่ใช่แค่ช่วยประหยัดเงินให้คุณและผมเท่านั้น แต่มันช่วยพวกเราทุกคน และให้ผลประโยชน์มากมายแก่เราทุกคน”โมเดล Sharing Economy โอกาสธุรกิจลดขยะอาหารในอดีตสังคมไทยและเอเชียมีรากฐานของการเป็นชุมชนที่แน่นแฟ้น เรามีวัฒนธรรมการแบ่งปันอาหารให้เพื่อนบ้าน หากบ้านไหนทำแกงหม้อใหญ่เกินไป หรือมีผลไม้ล้นต้น ก็จะถูกส่งต่อไปยังบ้านใกล้เรือนเคียงโดยอัตโนมัติ ทำให้แทบไม่มีอาหารเหลือทิ้งจนกลายเป็นขยะ แต่ในปัจจุบันที่สังคมกลายเป็นสังคมเมือง ปฏิสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนบ้านลดน้อยลง จนวัฒนธรรมการแบ่งปันอาหารที่เคยเป็นเกราะกำจัดขยะอาหารถูกทำลายลงไปคุณสุธีร์ ชาร์มา จึงมองเห็นโอกาสในการเปลี่ยนรูรั่วนี้ให้เป็นโมเดลธุรกิจใหม่ โดยเฉพาะการนำแนวคิด Sharing Economy มาประยุกต์ใช้เพื่อจัดการอาหารส่วนเกิน แทนที่จะปล่อยให้เน่าเสียไปเปล่า ๆ นี่คือจังหวะสำคัญของ Start-up ยุคใหม่ที่จะเข้ามาสร้างนวัตกรรมเชื่อมโยงอาหารคุณภาพดีจากโรงแรมหรือห้างสรรพสินค้า ส่งต่อสู่มือผู้ที่ต้องการผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัล เหมือนโมเดล SecondBite ในสิงคโปร์ ซึ่งช่วยลดขยะและสร้างงานในห่วงโซ่การขนส่งสีเขียวไปพร้อมกันคุณสุธีร์แบ่งปันมุมมองว่า “ตอนนี้โรงแรมต่าง ๆ หันมาทำปุ๋ยหมัก หรือเริ่มติดต่อองค์กรที่สามารถรับอาหารนั้นไป แทนที่จะทิ้งไปเป็นขยะ รอบตัวเรามีองค์กรการกุศลมากมายที่ดูแลโรงเรียน บ้านพักคนชรา และถ้าเราคิดว่าเราไม่ได้จะกินอาหารนั้นแล้ว แต่มันยังกินได้อยู่ เราควรพยายามส่งมอบอาหารนั้นให้กับองค์กรเหล่านี้ และเราสามารถช่วยแก้ปัญหาความหิวโหยจากมุมนั้นได้”ตั้งสติก่อนซื้อ คือคำแนะนำในการปฏิวัติตู้เย็นหลังจากมองภาพใหญ่มหภาคจนเห็น "ต้นทุนแฝง" มหาศาล Spotlight World ตั้งคำถามทิ้งท้ายง่าย ๆ ว่า แล้วคนตัวเล็กๆ อย่างเราจะช่วยขยับกงล้อเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อมนี้ได้อย่างไร? คุณสุธีร์ ชาร์มา ให้คำแนะนำสั้น ๆ แต่ทรงพลังว่า “ต้องตั้งสติและคิดล่วงหน้า” โดยย้อนรำลึกถึงวินัยในวัยเด็กที่แม่มักจะถามว่า “มื้อนี้ลูกจะกินขนมปังกี่ชิ้น” คำถามที่ดูจุกจิกในวันนั้น คือการสกัดขยะอาหารตั้งแต่ต้นทางที่ทรงประสิทธิภาพที่สุด เพราะเมื่อเราขีดเส้นความต้องการให้ชัดเจน ขยะก็จะไม่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกการปฏิวัติตู้เย็นไม่ใช่เรื่องยาก แค่ต้องหยุดวงจร "ซื้อเผื่อ" แล้วเปลี่ยนมาเป็น "ซื้อพอดี" โดยใช้เทคโนโลยีรอบตัวให้เป็นประโยชน์ ไม่ว่าจะเป็นการจดลิสต์ในมือถือก่อนช้อป หรือการใช้แอปพลิเคชันช่วยเช็กวันหมดอายุ ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะช่วยอุดรูรั่วทางการเงินของครอบครัวได้ทันที นอกจากนี้ ยังรวมไปถึงการเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่ออาหาร "หน้าตาไม่สวย" หรืออาหารที่ใกล้ถึงวัน Best Before ซึ่งจริง ๆ แล้วยังมีคุณค่าทางโภชนาการครบถ้วน แต่ราคามักจะถูกกว่าและช่วยลดขยะอาหารได้มหาศาลเขียนโดย ปิยมาส วงศ์พลาดิสัยเผยแพร่ครั้งแรกที่ SPOTLIGHT อมรินทร์ทีวี